Bunu okuyunca kendi evimde yaşadığım bir akşam geldi aklıma. Bir konu hakkında konuşuyorduk ama bir noktada herkes kendi düşündüğünü söylemeye başladı ve kimse kimseyi gerçekten dinlemiyordu. O an konuşmayı bırakmıştım çünkü anlatmaya devam etmenin bir anlamı kalmamıştı. Sonra odama geçince fark ettim ki aslında en çok anlaşılmak istediğim yerde anlaşılmamıştım.

Aile içinde böyle hissetmek gerçekten garip bir şey. İnsan en rahat konuşabileceği yerin orası olmasını bekliyor. Ama bazen tam tersi oluyor ve kendini daha çok tutuyorsun. Ben de bazı konuları artık hiç açmamayı tercih ettiğimi fark ettim.