Bir şey denemek istediğim oluyor ama başarısız olmaktan korktuğum için vazgeçiyorum. Aslında denesem belki düşündüğüm kadar zor olmayacak. Ama o ilk adımı atmak gerçekten zor geliyor.

Bazen kendime karşı çok sert davrandığımı fark ediyorum. Başkalarına söylemeyeceğim şeyleri kendime söylüyorum. Küçük bir hata yaptığımda bile günlerce aklımda kalıyor. Oysa başkası aynı şeyi yapsa muhtemelen bu kadar önemsemem.

Zaman geçtikçe acının tamamen kaybolmadığını fark ettim. Sadece şekli değişiyor gibi. İlk zamanlardaki yoğunluk azalıyor ama bazı günler yine aynı duygular geri geliyor. İnsan bir noktada bunun tamamen geçmeyeceğini kabul ediyor galiba.

Birini kaybettikten sonra hayatın ritmi gerçekten değişiyor. Dışarıdan bakınca her şey devam ediyor gibi görünüyor ama insanın iç dünyasında bir boşluk kalıyor. Bazen gün içinde normal hissediyorum ama küçük bir şey bir anda o kişiyi hatırlatabiliyor. Bir şarkı, bir koku ya da bir yer bile yeterli o...

Kalabalık bir ortamda bile bazen çok yalnız hissediyorum. Herkes konuşuyor ama ben o konuşmanın parçası değilmişim gibi geliyor.

Bazen sadece biriyle uzun bir sohbet yapmak istiyorum. Günlük konuşmalar değil, gerçekten içinden geçenleri anlatabildiğin bir sohbet.

Sağlıklı yaşamaya çalışıyorum ama motivasyonum sürekli değişiyor. Bazı günler çok kararlı hissediyorum ama bazı günler tamamen bırakmak istiyorum.

Kilo konusu hakkında insanlar çok rahat konuşabiliyor. Ama çoğu zaman işin duygusal tarafını düşünmüyorlar. Sadece dışarıdan gördükleri şey üzerinden yorum yapıyorlar.

Gelecek hakkında düşünmeye başladığımda bazen zihnim çok doluyor. Yapmam gereken şeyleri düşünüyorum ama bir noktada hepsi üst üste geliyor.

Bazen gece yatağa yattığımda gün içinde söylediğim şeyleri tekrar tekrar düşünmeye başlıyorum. Acaba yanlış bir şey mi söyledim diye. Karşımdaki kişinin yüz ifadesini bile hatırlamaya çalışıyorum.