Kayıpları atlatmak zordur biliyordum, bu ilk kaybım da değildi ama yaşadığım kayıp hayatta hiçbir sorunun sahici olmadığını hissettirdi. Geri dönüşü olan konulardaki hislerim hakkında daha duyarlıyım artık.

Zaman geçtikçe acının tamamen kaybolmadığını fark ettim. Sadece şekli değişiyor gibi. İlk zamanlardaki yoğunluk azalıyor ama bazı günler yine aynı duygular geri geliyor. İnsan bir noktada bunun tamamen geçmeyeceğini kabul ediyor galiba.

Birini kaybettikten sonra hayatın ritmi gerçekten değişiyor. Dışarıdan bakınca her şey devam ediyor gibi görünüyor ama insanın iç dünyasında bir boşluk kalıyor. Bazen gün içinde normal hissediyorum ama küçük bir şey bir anda o kişiyi hatırlatabiliyor. Bir şarkı, bir koku ya da bir yer bile yeterli o...