Hayatımda ilk defa iç dünyamı açmak ve paylaşma ihtiyacı hissettim.

Her şey daha iyi olsun derken sürekli iç çatışma halindeyim. Beynim ve benliğim tek bir vücutta olsa da ikisi de apayrı çalışıyorlarmış gibi.

Sürekli tetikteyim acaba ne zaman kötü hissedeceğimi düşünerek...

Dış dünyada güzel gelen şey iç dünyama tesir etmeyebiliyor. Sorgulamaya başlıyorum. Takıntı haline getiriyorum. Düşünsel savaşı kazandığımı düşündüğüm zaman aslında daha büyük bir yenilgi alıyorum. Beynimi düşman diye tabir edeceğim çünkü bu savaştan yenilgi aldığında çok daha güçlü bir şekilde savaşı başlatıyor. Her geçen gün daha sert ve bel altı saldırıyor.

"Thought is Thought" felsefesini de anlamış değilim. Siz birisi her gün kulağınıza "kötüsün, beğenmiyorsun, istemiyorsun vs." diye fısıldadığında onu umursamaz mısınız? yoksa geldi yine gönlümün efendisi diyip hayatınıza hiçbir şey olmamış gibi devam mı edersiniz?

Gerçekten çok yoruldum. Hayatımın sonuna kadar bu döngüde mi kalacağım...